Hoogste tijd

Sinds de eerste en tot nu toe enige blog, geschreven toen we net in Zagreb waren, zijn we alweer drie weken verder, de hoogste tijd voor een update toch? Komt ie! Wel een kleine waarschuwing vooraf: ik heb ondertussen al een paar nachten weinig geslapen en heb last van een jetlag. Ook zitten we op dit moment in de trein van Jakarta naar Yogyakarta en is het hier allesbehalve een stiltecoupe van de NS. Misschien is het daardoor iets minder vrolijk dan de bedoeling is 😉

Mocht je tijd hebben en zin, ga dan naar de Plitvice meren in Kroatië. Wow. Heel veel meer kan ik er niet over zeggen. Ik denk dat Sanne me waarschijnlijk wel 100 keer “wat mooi” heeft horen zeggen, en ik zeg het gewoon nog een keer. Wat mooi! We verbleven in een klein dorpje dichtbij de meren en konden er zo in de ochtend naartoe lopen. De dag dat wij er waren was de temperatuur jammer genoeg wat minder, maar het was in ieder geval droog (terwijl er stromende regen was voorspeld). We willen zeker nog een keer terug met mooier weer. Dankjewel Martine en Jasper voor dit geweldig mooie cadeau! 

Basketbal in Split

Niet alleen Plitvice maar heel Kroatië heeft me positief verrast. Na de meren zijn we doorgegaan naar Split, waar we hebben gegeten met Christine. Dat was ook wel heel leuk, om het cadeautje dat we hebben gekregen voor de bruiloft meteen te gaan doen met de gever! Ook met dank aan Leo en Ian hebben we gegeten bij een leuk restaurantje. Naast het heerlijke eten daar kregen we van hen ook de opdracht om op de foto te gaan met iets met basketbal in Split, dat was nog moeilijker dan verwacht… Maar het is gelukt! Sanne kon stiekem een foto van mij maken terwijl ik in de rij voor de kassa naast een man stond in een basketbalshirt. Dankjewel mannen voor deze uitdaging, erg origineel!

In Split zijn we niet lang gebleven, de volgende iets langere stop was Dubrovnik, waar we met dank aan Wolter en Agnes sliepen in een fijn appartement middenin de oude stad. Hier hebben we over de oude muren van de stad gelopen en zijn we platgegooid met Game of Thrones rondleidingen en souvenirs (voor ons als zeldzame mensen die nog nooit Game of Thrones hebben gekeken was het een beetje raar dat mensen meer geïnteresseerd waren in waar bepaalde acteurs hadden gestaan dan in de geschiedenis van zo’n prachtige oude stad). Maar dat was niet het hoogtepunt: op dezelfde dag als dat wij aankwamen in Dubrovnik kwamen ook Alan en Henk aan. Wat een toeval! We hebben een paar uurtjes met elkaar doorgebracht, geluncht en ijsjes gegeten, totdat de heren weer terug moesten naar het cruiseschip waarmee ze aan het rondreizen waren. 

Dubrovnik is erg mooi maar ook ontzettend druk. En dan was het al oktober! Ik wil niet weten hoe druk het daar in het hoogseizoen is. Niet echt minder druk was onze volgende bestemming: Mostar. Bijna iedereen kent de beroemde brug van Mostar wel, wij sliepen daar zo goed als naast. In Mostar hebben we het Museum of War and Genocide Victims bezocht. We wisten natuurlijk wel wat van de oorlog in voormalig Joegoslavië, maar we waren toen allebei nog redelijk jong, het leek ons een goed idee om er wat meer over te weten te komen. Misschien niet het meest vrolijke om te doen tijdens een vakantie, maar ik denk niet dat je het kunt maken om die regio te bezoeken en dit verschrikkelijke deel van de geschiedenis te negeren. Alle verhalen, voorwerpen en foto’s in het museum waren heel indrukwekkend, op een gegeven moment konden we gewoon niet meer verder lezen. Hoe kan het toch dat mensen elkaar zulke verschrikkelijke dingen aandoen?

Vanuit Mostar hebben we ook een dagtour gemaakt naar onder andere de Kravice watervallen. Deze tour hebben we cadeau gekregen van een vriendinnengroepje van Sanne (dank jullie wel Anne, Greetje, Inge, Jane en Ruth), en was weer ontzettend leuk! Julie zijn sowieso allemaal erg goed in cadeaus voor ons bedenken.

En daar begon het gedonder…

Van Mostar zijn we doorgegaan Sarajevo, maar eigenlijk alleen maar om te slapen. Dit om de dag daarna met een georganiseerde reis de grensovergang naar Servië te maken (het enige alternatief was een bus op een onmogelijk tijdstip) en meteen onderweg wat mooie dingen te bekijken (dank jullie wel tante Jenny, oom Jan, Natasha en Peter). Na een nachtje in Belgrado zijn we snel doorgegaan naar Niš. Wat een leuke stad is dat! Belgrado is ontzettend druk en de mensen kwamen ook wat stug en onvriendelijk over. Niš daarentegen is een stuk rustiger (en kleiner) en iedereen is super vriendelijk! Tenminste voor toeristen dan, voor de zwerfdieren zijn ze iets minder vriendelijk. En daar begon het gedonder natuurlijk…

Wie mij ook maar een beetje kent (en dat doen jullie denk ik allemaal) weet hoe ik ben met dieren. In Niš aangekomen zijn Sanne en ik een stukje gaan hardlopen (als je vijf maanden gaan rondreizen en alles wilt eten dan moet je natuurlijk wel blijven sporten), en toen we weg wilden gaan zagen we een hond snuffelen bij een plantenbak. De hele Balkan zit ongeveer vol met zwerfdieren maar wat we hier zagen…. Een heel klein mager poesje van maximaal zes weken oud, zat te trillen (en niet van de kou, het was er 28 graden) en was duidelijk alleen. Geen moederpoes te zien. We zijn gaan ons rondje gaan hardlopen en natuurlijk daarna meteen gaan kijken of het poezenkind er nog zat, en jawel. Ik heb haar opgepakt en jeetje wat stonk ze! Ze begon meteen te spinnen en ik was verkocht… Helemaal toen ik haar weer neerzette en ze meteen naar me terugliep en weer opgetild wilde worden. Zo’n klein beestje, helemaal alleen. In Niš huurden we via AirBnB echt het meest geweldige appartement en gelukkig mochten we van de eigenaren het beestje op het balkon houden om een oplossing te vinden voor haar. 

Op zondagochtend ben ik meteen met haar naar de dierenarts gegaan en werd het al snel duidelijk dat ze erg ziek was. Ze wilde bij ons ook al niet eten en deed niks anders dan slapen. Ze heeft de nodige medicatie gekregen en ik heb haar weer mee naar huis gekregen. Helaas wist de dierenarts niet waar ik haar naartoe zou kunnen brengen (of het is onbegonnen werk en hij begint er niet eens aan), en ben ik zelf opzoek gegaan. Ik had van de mensen van AirBnB een tip gekregen over een plek die dieren opvangt, maar eigenlijk alleen grotere dieren. Denk dan aan paarden, ezels en geiten. En niet direct kleine schattige poesjes. Een beetje brutaal ben ik natuurlijk wel en ik heb toch contact met ze gezocht. En ze wilden mijn poezenkindje opvangen. Zondag op maandagnacht heb ik heerlijk in de hangmat geslapen met kleine Mala op mijn borst (ze had sinds het dierenarts bezoekje een naam, Mala betekent klein in het Servisch). Op maandagmiddag vertrokken Sanne en ik weer uit Niš, en na nog een bezoek aan de dierenarts hebben we eind van de ochtend Mala weggebracht. Dit met tranen in mijn ogen. Binnen 48 uur had Mala mij helemaal om haar schattige pootje gewonden en had ik haar in mijn hart gesloten.

We hebben tegen beter weten in nog even opgezocht of ze op de een of andere manier mee kon naar Nederland, maar dat is allemaal een stuk lastiger doordat Servië geen EU-land is. Helaas heeft het ook niet zo mogen zijn en is Mala op woensdagmiddag overleden. En dat heeft me best wel wat verdriet gedaan. Zo’n klein beestje, volledig onschuldig aan alle rottigheid die er om haar heen gebeurt. Ik word zo ontzettend verdrietig (en boos) van het zien van alle zwerfdieren en hoe verzwakt en ziek ze zijn. Gelukkig hebben we Mala nog een paar liefdevolle dagen kunnen geven met alles wat ze nodig had en hebben ook de mensen van de stichting waar we haar heen hebben gebracht met heel veel liefde voor haar gezorgd.

Na ons vertrek uit Niš zijn we naar Sofia verdergegaan. Daar hebben we vooral veel rondgelopen. Door de gehele stad zijn op willekeurige plekken opgravingen te vinden. Wat ons doet laten afvragen wat er allemaal nog verstopt ligt onder deze stad! Niet verstopt zijn de ontzettend oude kerken die er te vinden zijn. Van al dat lopen krijg je honger, maar gelukkig had Alan (een andere Alan) ons voorzien van een lekker etentje in Sofia.

Met de katten spelen in Istanbul
Met de beroemde nachttrein vanaf Sofia zijn we aangekomen in Istanbul, onze laatste Europa-stop. Waar bijna de hele Balkan zwerfkatten links laat liggen, is dit in Istanbul het tegenovergestelde. Echt prachtig om te zien. De katten leven allemaal wel op straat maar krijgen te eten, zien er goed uit en komen graag wat aandacht halen. Helaas mocht ik van Sanne niet alleen maar met katten spelen, maar daar ben ik haar toch wel dankbaar voor. Van Frank en Daphne hebben we half Istanbul cadeau gekregen. We hebben het Topkapi paleis gezien, zijn naar de Hagia Sophia geweest en we hebben ook nog een bezoek gebracht aan het archeologisch museum. Over de Hagia Sophie, dat is dus echt best wel geweldig! Het is nu een museum, maar is eerder zowel een moskee als een kathedraal geweest. En de versieringen die bij beide horen zijn door het gebouw te vinden. Ontzettend gaaf om te zien hoe dit door elkaar heen loopt. Naast cultureel verantwoorde dingen hebben we natuurlijk ook Turkse koffie gedronken (jeetje wat zoet), baklava gegeten (waarom is alles zo zoet?) en ook echt heeeeerlijk gegeten bij een restaurant met de briljante naam: Veganarsist. Dankjewel Melinda en Özgür voor deze suggestie. Echt potverdikkeme wat lekker. 

Vanuit Istanbul zijn we naar Jakarta gevlogen. En nu zitten we dus in de trein naar Yogyakarta en rijden we langs rijstvelden, wat een contrast met Jakarta. Wat mij betreft ga ik daar niet meer zo snel naartoe terug. Wat bizar druk! Nou zullen we dat nog wel vaker tegen gaan komen, en ik heb nog ontzettend veel zin in de komende maanden, maar ik waardeer een rustig loopje in het Haagse bos toch wel iets meer dan voordat we vertrokken….

Tot snel! Liefs!

2 gedachten over “Hoogste tijd

Voeg uw reactie toe

  1. Wat een lieverds zijn jullie toch👍🏻
    Verdrietig dat Mala het niet gered heeft!
    Fijn, Floor, dat je de moeite hebt genomen voor zo’n uitgebreid verhaal over jullie belevenissen, dankjewel daarvoor😘
    Geniet van jullie komende avonturen!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: