De stand van zaken

Ik had me voorgenomen om ongeveer elke twee weken een blog te schrijven, zodat ik jullie goed op de hoogte kan houden van alle ontwikkelingen en ook zodat ik niet vergeet wat voor geweldigs we allemaal doen en meemaken. Dat is dus niet gelukt. Maar hier ben ik dan!

De laatste keer dat ik jullie schreef zaten we in de trein naar Yogyakarta (executive class met dank aan Gerien en Rob), weg van het veel te drukke en vieze Jakarta. Nou dat is gelukt! Yogya was geweldig, voornamelijk door de plek waar we zaten. Via AirBnB hadden we een tiny house gehuurd bij de allerliefste mensen die we maar konden treffen. Wat zijn we hier verwend! De meest heerlijke maaltijden werden ons voorgezet (nee die waren niet inclusief, maar kregen we toch cadeau) maar vooral was het ontzettend gezellig. AirBnB is zo’n leuke manier om een stad en haar inwoners te leren kennen, en je kan op deze manier ook mensen wat laten bijverdienen. Ik ben fan!

Vroege vogel…
Vanuit Yogyakarta hebben we een tour gedaan naar Borobudur en het Dieng Plateau. Borobudur is echt een must, die we zelf al op ons lijstje hadden staan. Met dank aan tante Joke en Ome Gerard hebben we hier een prachtige zonsopkomst kunnen meemaken. Zie de foto’s maar want ik kan het niet eens uitleggen, zo mooi en vol kleur. Heel af en toe vergeet je zelfs dat er nog meer toeristen zijn (ja, ook die irritante veel te luide Amerikanen die overal lijken te zijn!).

Jolanda, Rob en Lisa hadden ons een trip naar het Dieng Plateau cadeau gegeven, iets waar we zelf niet aan hadden gedacht (eigenlijk gewoon nog niet tegen waren gekomen). Mocht je niet tegen de geur van ei kunnen, ga hier dan NIET naartoe. Haha! Door de hoge concentratie van zwavel ruikt alles hier naar ei, maar je krijgt er dan ook wat voor terug. Een prachtig uitzicht over het plateau zelf, waar het water meerdere kleuren heeft. Denk groene rijstvelden daar omheen en absoluut geen mensen (Sanne en ik kozen voor de moeilijke uitkijkpost) en je hebt potverdikkeme dan toch een mooie ochtend.

Dan denk je, jeetje Java is toch wel een keer klaar of hoe zit het? Nou mooi niet dus! Want naar Java zonder Bromo, dat is niet echt naar Java gaan he? Nou hadden wij een prachtig plan bedacht (al zeg ik het zelf) waarbij we een georganiseerde tour hadden naar zowel Bromo als Ijen (echt google dit, zo bizar mooi!). Deze tour was ietsje pietsje (beetje maar) boven budget. Maar daar kwamen Heiko & Doki en Danny & Marsha to the rescue!

Nog meer vroeg opstaan
Door bosbranden was Ijen helaas niet toegankelijk maar Bromo ging nog wel door. Samen met Mojo, de leukste gids van Java, zijn we richting Bromo gegaan. Nou denk je dus, Indonesië dat is echt altijd superlekker warm. Nou dus mooi niet boven op een berg om 4 uur in de ochtend he? Maar ik begin langzaam in te zien dat midden in de nacht opstaan om naar buiten te gaan (onder welke omstandigheden dan ook) het vaak gewoon waard is. Voor mijn collega’s thuis: verwacht niet dat ik voortaan om 7 uur al aan mijn bureau zit wanneer ik weer terug ben, maar er zijn blijkbaar uitzondering waardoor het vroege opstaan meer dan gerechtvaardigd kan worden.

Na een laatste nachtje Java, waar we nog heerlijk hebben gegeten in Banyuwangi met dank aan Erik & Joyce, vertrokken we richting Bali. Eerste stop: Lovina. Bekend van de dolfijnen, dus die hebben we natuurlijk gezien. Wel hebben we ervoor gekozen om een iets duurdere tour te maken met een organisatie die wat diervriendelijker te werk gaat. Wanneer je dolfijnen gaat kijken neem je plaats in een bootje met nog wat mensen en de “kapitein”. Je gaat vroeg in de ochtend opzoek naar waar de prachtige beestjes zwemmen en wanneer ze worden gespot gaan al die bootjes in het water er als een malle achteraan. Klinkt niet perse heel gezellig toch? En niet ontzettend fijn voor de beestjes zelf. Bij ons werd ervoor gekozen om rustig in het water te blijven liggen en te wachten tot de dolfijnen langskwamen, wat prachtige beelden opleverden (die komen later!). Deze tour konden we maken dankzij Nynke & Dominic, dankjewel!

Visjes en dolfijnen
Behalve dolfijnen kijken kun je ook prachtig snorkelen in Lovina. Ik heb dankzij het cadeau van Esmée een action camera op de kop getikt (leuk speelgoed) en mooie filmpjes gemaakt. Die ga ik nog monteren tot een leuk filmpje en met jullie delen! Van Catja en Hans kregen we een bijdrage om te snorkelen op de Gili-eilanden. Nou zijn we uiteindelijk niet naar de Gili-eilanden geweest maar was ik zo enthousiast in Lovina dat ik dankzij deze bijdrage nog een keer heb gesnorkeld. Wat ontzettend tof!! Ik zal de beelden snel delen, beloofd.

Na een weekje Lovina, waar we trouwens verbleven in Dream Hill wat echt een aanrader is (fantastisch cadeau van Sheila & Rob en Laura & Ger), zijn we verder gegaan naar Sanur in het zuiden van Bali, om daar de boot naar Nusa Lembongan te nemen. Onderweg zijn we een paar keer gestopt met Ari, onze chauffeur voor de dag. Zo nam Ari ons mee naar de mooiste rijstvelden (die zelfs op de UNESCO-lijst staan), zie daarvoor de foto’s. Aan het eind van de middag namen we de boot naar Nusa Lembongan.

Nusa Lembongan is een relatief rustig eilandje waar je vanaf de haven van Sanur met een half uurtje bent. We hadden hier een mooi luxe hotel (dankjewel Jan & Lammie!) en zouden er een soort yoga en surf/duik/snorkel-week van maken. Maar dat viel allemaal een beetje in het water, wat toch knap is aangezien een eiland sowieso al in het water ligt…

Overal hondjes
De eerste ochtend op Nusa zijn we gaan lopen richting een restaurantje op een uurtje lopen, best te doen toch? Natuurlijk zag ik halverwege een te schattige puppy die ik even moest aaien. So far, so good (met zulke lange verhalen moet ik de spanning toch ergens opbouwen). Ik wilde weer naar de overkant van de weg lopen en heb sindsdien een nieuw respect voor de meest geweldige vlakke asfaltwegen in Nederland. Want die hebben ze dus niet op Nusa Lembongan!!! Het asfalt stak aan alle kant uit en ik lag binnen een paar stappen op de grond. Wel met een soort halve schroef val waardoor ik elegant door de lucht vloog en op mijn kleine billetjes neerkwam. Anyway, om een al lang verhaal niet nog langer te maken: dat water heb ik niet meer gezien. Mijn been is helemaal gaan ontsteken en as we speak zit ik nog steeds in het verband en heb ik vanochtend de laatste antibioticapil geslikt. Iets met weerstand en opgroeien in het westen en bacteriën enzo. Als het goed is mag ik over een dag of 4 weer alles (dan zijn we dus twee weken verder).

Arme Sanne zit met de gebakken peren (maar anders misschien met de verbrande schouders dus ja) en moet mijn chagrijnige humeur maar steeds meemaken. Ik zal het weer goedmaken met haar, echt waar. En tip van flip: loop je een open wond op in het buitenland (en dan heb ik het niet over Frankrijk) ga meteen de eerste dag naar een dokter toe om het te laten ontsmetten. Dat heb ik dus niet gedaan en dat maakt het niet beter kan ik je vertellen. Natuurlijk is het bij mij ook wel meteen schoongemaakt maar blijkbaar niet goed genoeg. Ga dus vooral naar een kliniek toe.


De stand van zaken
En nou denk je misschien wat een pech. Of dat denk je niet maar dat denk je dan misschien wel na wat ik nu ga opschrijven. Want ik kom nu namelijk met een stand van zaken: twee kapotte backpacks, twee vergeten waterflessen, en twee paar kapotte schoenen. Mijn beide backpacks zijn beschadigd (de ene tijdens de overtocht naar Nusa Lembongan en de ander tijdens mijn elegante luchtduik), de waterflessen zijn achtergebleven in een taxi en een koelkast, en dan die kapotte schoenen… Wie wel eens op Bali is geweest weet hoeveel honden er hier rondlopen (vandaar ook die puppy van eerder), zo ook rond ons hotel. Het huisje wat we hadden had een eigen terras, waarop we de hele week schoenen hadden staan (net als al onze buren overigens). De laatste ochtend ging Sanne naar buiten om haar schoenen te pakken om alles klaar te maken voor vertrek, maar die schoenen waren dus nergens te vinden! Uiteindelijk zijn ze gevonden aan de andere kant van de tuin, maar er waren een paar flinke happen uitgekauwd… Geen hardloopschoenen en wandelenschoenen meer voor Sanne… (als het goed is kunnen we over een week nieuwe kopen in Bangkok).

Om al ons verdriet te stillen had de plek waar we daarna terechtkwamen echt niet beter kunnen zijn. Als cadeau van Brianda, Dineke en Gerrit verbleven we in het super-de-luxe Bambu Indah in Ubud. En ik weet gewoon niet eens wat ik moet zeggen. Ik heb er echt geen woorden voor. Wat hebben we het hier ontzettend fijn gehad. Als kerst op de taart hebben we hier schandalig gebruik gemaakt van de roomservice (lekker decadent), dit met dank aan Joan & Femke. Nou denk je misschien dat het niet mooier kan, nou we hadden ook nog een huiskitten!

En nu zitten we in Canggu, oftewel vegan heaven. Aangezien ik nog steeds niet mag sporten en hier echt alles kan eten verwacht ik zeker 2 kilo zwaarder naar Bangkok te vliegen aankomende maandag. En dat maakt me dus helemaal niks uit! We fietsen lekker door Canggu op onze roze fietsjes met mandjes aan het stuur (dankzij Ruurdje!) en slapen in een supermooi huisje dankzij Mark en Annelie. Mensen wat is het leven mooi.

Tot snel (maar ik beloof niks).

Liefs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: